مسئولیت اجتماعی

در فرهنگ سنتی شرکت‌ها، نگرانی‌های اجتماعی و محیطی اغلب در تضاد با اهداف مالی تلقی می‌شوند. به عنوان مثال، کاهش منابع طبیعی تجدیدناپذیر یک عمل پایدار نیست. با این حال، از آنجا که جایگزین‌های سبزتر معمولاً نیازمند سرمایه‌گذاری‌های جدید در زیرساخت‌ها هستند، اتکای مداوم به سوخت‌های فسیلی کم‌هزینه‌ترین گزینه کوتاه‌مدت برای استفاده از انرژی است. مفهوم “پایداری” بر اساس این اصل ساده استوار است: هر چیزی که برای ادامه حیات و رفاه ما مورد نیاز است، به طور مستقیم یا غیرمستقیم از طبیعت تامین می‌شود. “پایداری”یعنی ایجاد و ثابت نگه داشتن شرایط، به نحوی که انسان‌ها و محیط طبیعی هماهنگ با یکدیگر بتوانند ادامه حیات بدهند، تا نسل‌های کنونی و آتی نیز حفظ و حمایت شوند.
با این حال، در دراز مدت، سبز شدن می‌تواند پایداری شرکت را با کاهش هزینه‌های انرژی، ردپای کربن و ریسک‌های تجاری مرتبط با آب و هوا افزایش دهد. به طور مشابه، سرمایه‌گذاری در شیوه‌های مسئولیت‌پذیر اجتماعی و اخلاقی ممکن است در ابتدا هزینه بیشتری داشته باشد، اما منجر به افزایش استخدام، برندسازی و روابط عمومی – و در نهایت، افزایش سودآوری شود. پایداری مفهوم گسترده‌تری نسبت به CSR دارد که به ظرفیت تحمل یا حفظ چیزی در طول زمان اشاره دارد. در زمینه محیط زیست، به معنای برآوردن نیازهای نسل حاضر بدون به خطر انداختن توانایی نسل‌های آینده برای برآوردن نیازهای خود است. پایداری کسب و کار به حل یا کاهش چالش های زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی از طریق مدیریت استراتژیک منابع شرکت کمک می کند. به دنبال بهبود اثرات یک شرکت بر دنیای بیرونی است. در مقابل، کسب و کار باعث ایجاد حسن نیت با مشتریان، کارکنان، اعضای جامعه، سرمایه گذاران و سایر ذینفعان می شود.

علاوه بر این، یک برنامه پایداری کسب و کار می تواند هزینه ها را کاهش داده و سلامت مالی بلندمدت سازمان را ارتقا دهد. اگر شرکتی برای برق، آب و سایر منابع کمتر هزینه کند، می تواند سود را افزایش دهد. به طور مشابه، ابتکارات پایداری یک شرکت ممکن است با ارتقاء جایگاه آن در جامعه و در میان کارکنان، به بهبود نتایج تجاری کمک کند. به شرکت ها توصیه می شود که به طور منظم اهداف پایداری را منتشر کرده و پیشرفت خود را در رسیدن به آنها گزارش دهند. این شفافیت به کارمندان و افراد خارجی کمک می کند تا درک کنند که چگونه کسب و کار به یک اقتصاد جهانی پایدار کمک می کند. علاوه بر این، این گزارش های پیشرفت به حفظ اعتماد با ذینفعان کمک می کند. علاوه بر این، اهداف و اهداف پایداری کسب‌وکار به سازمان‌ها کمک می‌کند تا به تعهدات خود نسبت به منافع اصلی تجاری مانند کارایی عملیاتی و ارزش سهامداران وفادار بمانند. پایداری کسب و کار در سایر جنبش‌های تجاری مانند کایزن، فلسفه بهبود مستمر که هدف آن کاهش ضایعات در تولید و فرآیندهای تجاری از طریق تمرکز بر افزایش کنترل کیفیت و بهره‌وری است، گنجانده شده است. تلاش‌های پایداری همچنین به ایجاد زنجیره‌های تامین انعطاف‌پذیرتر با افزایش کارایی و مدیریت بهتر هزینه‌ها کمک می‌کند.

پایداری سه رکن اصلی را در بر می گیرد که اغلب از آنها به عنوان “بنیان‌های سه گانه” یاد می شود:

• پایداری محیطی: شامل کاهش اثرات منفی بر محیط زیست، حفظ منابع طبیعی و ارتقای تعادل اکولوژیکی است.
• پایداری اجتماعی: این امر بر حصول اطمینان از برآورده شدن نیازهای اجتماعی و جامعه، از جمله شیوه های کار منصفانه، حمایت از حقوق بشر، و ارتقای برابری و رفاه اجتماعی تمرکز دارد.
• پایداری اقتصادی: این امر به دوام اقتصادی فعالیت‌ها و حصول اطمینان از اینکه رشد اقتصادی فراگیر، مسئولیت‌پذیر است و به جامعه کمک می‌کند، اشاره دارد.

تفاوت اصلی بین CSR و پایداری در دامنه و تمرکز آنها نهفته است. CSR مجموعه خاصی از اقدامات و ابتکارات است که توسط مشاغل برای کمک به جامعه و رسیدگی به مسائل اجتماعی و زیست محیطی انجام می شود. این بخشی از تلاش‌های کلی یک شرکت برای پایداری است. از سوی دیگر، پایداری مفهومی گسترده‌تر و فراگیرتر است که برای افراد، سازمان‌ها و حتی دولت‌ها کاربرد دارد و هدف آن رویکردی متعادل و مسئولانه برای برآوردن نیازهای حال بدون به خطر انداختن آینده است.
به طور خلاصه، CSR زیرمجموعه‌ای از پایداری است و نشان دهنده اقدامات و ابتکارات انجام شده توسط شرکت‌ها برای مسئولیت پذیری اجتماعی و کمک مثبت به جامعه و محیط زیست است. از سوی دیگر، پایداری، رویکردی کل نگر است که تأثیر گسترده‌تر و دوام طولانی‌مدت اقدامات و عملکردها را در ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی در نظر می‌گیرد.